Kamila Jakimiak jest uczennicą klasy trzeciej Szkoły Podstawowej im. Ks. Jana Twardowskiego w Borowinie Sitanieckiej w roku szkolnym 2013/2014. Dziewczynka o bardzo pogodnym usposobieniu wyróżnia się wyjątkowym talentem pisania wierszy. Kamila swoje pierwsze wiersze zaczęła pisać już w klasie drugiej. W swoich utworach opisuje wszystko to, co ją otacza. Tematyka wierszy jest zatem bardzo różnorodna, ale bardzo wdzięczna. Dziewczynka pisze o rodzinie, szkole, przyrodzie. Swoje zdolności poszerza poprzez czytanie literatury dla dzieci i młodzieży. Już w klasie pierwszej czytała płynnie nowe teksty. Kamila jest uczennicą wszechstronnie zdolną i lubianą przez swoich rówieśników. Publikując wiersze Kamili, za zgodą jej rodziców, chcielibyśmy przybliżyć piękno i wrażliwość dziecięcą zawartą w poezji i zachęcić wszystkich młodych ludzi do odkrywania swoich twórczych możliwości.
„Wakacje”
Kiedy lato się zaczyna, kończy się wiosna i zima.
Wrony latać zaczynają, słoneczniki z ziemi wyrastają.
Słońce grzeje z coraz większą mocą,
ogrodnicy i zwierzęta męczą się i pocą.
Każdy na plażę jeździć zaczyna,
a tam w odgłosach fali odpoczywa.
Po wakacjach spędzonych wracam,
czeka mnie długa praca.
Więc wakacje pożegnać czas,
dzisiaj żegnam wszystkich Was!!!!
„Szkoła”
Każdy kto do szkoły chodzi, to mu nikt w tym nie przeszkodzi.
Pisać, czytać i rachować, śpiewać uczyć i tańcować.
Kiedy zeszytu się zapomniało, wtedy pani mówi: Nic się nie stało.
W szkole można śpiewać i się śmiać, więc kolego kochany nie trzeba się bać.
Bo ty jesteś dzielny i dumny ze świadectwa swojego,
więc maszeruj do 3 klasy kolego!
Ręce i twoje serce drżą ze strachu,
więc proszę! Nie narób sobie postrachu!
Kiedy skończysz szóstą klasę idziesz do celu,
więc nie bój się żadnej przeszkody, drogi przyjacielu!
Kiedy wakacje się kończą, każdy się cieszy, do klasy śpieszy!
Wiosna swoją zieleń rozwija, każde pąki wiatrem wywija.
Pszczoły kwiaty zapylają-takim sposobem wiośnie pomagają.
A biedronka mszyce zjada, potem w swoim brzuszku układa.
Wrona zjadła już ślimaki, są to bardzo niezłe ptaki.
A skowronki śpiewają ogrodnikom, i też podśpiewują pola pomocnikom.
Wiosna obmyśla plan w ogrodzie, aby się nie poddać żadnej przeszkodzie.
Kiedy każdy kończy pracę swą, wszyscy pomocnicy mocną sobie śpią.
Z rana wstają, wiośnie dziękują potem jej śniadanie szykują.
Zbliża się nowy rok, robi przed nami bardzo duży krok.
Ożywia życie na nowe i kolorowe.
Ludzie petardy puszczają, szampanem też polewają.
Krzyczą: żegnaj stary roku, a witaj nowy, szczęśliwy roku.
