Historia gminy
Pierwsi ludzie pojawili się na terenach obecnej gminy Zamość około 5 tys. lat przed naszą erą, czyli w środkowej epoce kamiennej. Siady obozowiska z tego okresu znalezione zostały w Wólce Wieprzeckiej. O stałej obecności osad ludzkich na tym obszarze świadczą znaleziska z późniejszego okresu (około 4,5-1,6 tyś. lat p.n.e.). Natrafiono na nie m.in. w Białobrzegach i Topornicy gdzie odkryto cenne cmentarzysko kultury ceramiki malowanej. W wielu miejscowościach, np. w Pniówku i Wysokiem natrafiono na zabytki z epoki brązu (prasłowiańska kultura łużycka z około 1,3 tyś. 400 lat p.n.e.). Kurhanowe pochówki z tego okresu znajdują się m.in. w okolicach wsi Hubale, Chyża i Pniówek.
Właścicielami obszaru, na którym po latach powstała gmina Zamość byli w XIV w. Gorajscy, a później m.in. Niemierzowie-Ostrowscy i Górkowie. Od XVI w. niepodzielnymi panami tych ziem stali się Zamoysey. Podstawy potęgi tego rodu stworzył Jan Zamoyski, kanclerz i hetman wielki koronny Zamoyski, urodzony w 1542 r. w obronnym zameczku w Skokówce, był jednym z najlepiej wykształconych ludzi wXVI-wiecz-nej Polsce. Kierował polityką Rzeczpospolitej za panowania kilku monarchów. Był też wielkim mecenasem kultury i nauki. W skład jego majętności -Ordynacji Zamojskiej wchodziło w 1605 r. pięć miast i 149 wsi. Stolicą ordynacji był Zamość, założony przez Zamoyskiego w 1580 r. na gruntach wsi Skokówka oraz na części gruntów Kalinowic.
Zamość zbudowany według projektu włoskiego architekta Bernarda Morando był ważnym ośrodkiem gospodarczym, naukowym i kulturalnym, a jednocześnie silną twierdzą. Swobodny rozwój Zamościa i okolicy nastąpił z chwilą odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 r., a w szczególności po II wojnie światowej.
